Een eeuw geleden begon in Rusland met de Februarirevolutie van 1917 een roerig jaar met verstrekkende gevolgen. De 'burgerlijke' revolutie mislukte, de Oktoberrevolutie vestigde een communistisch regime. In the Footsteps of Revolution van Radio Free Europe geeft een foto-overzicht met een korte uitleg van de belangrijkste locaties in Sint Petersburg en Moskou tijdens de revoluties van 1917. Door te dubbelklikken en de cursor van links naar rechts te slepen op een foto uit 1917 - van bijvoorbeeld het Winterpaleis - beweeg je door de tijd. En dan blijkt dat de belangrijkste locaties van het revolutionaire jaar nagenoeg onveranderd zijn gebleven in de 100 jaar van tumult en machtswisselingen, waarin één rijk opkwam en twee rijken ten onder gingen. Hoewel: waar eens op het Rode plein het eerste Russische vrouwenbataljon, het ‘bataljon des doods’, de eed aan het vaderland zwoer, schaatsen nu vrolijk ogende jonge Russinnen.

Van 1917 naar 2017 Rode pleinDeze politieke speech werd gefotografeerd in de begindagen van de revolutie in 1917, in 2017 staat op dezelfde plek een man te telefoneren. Foto: Alarmy

Hoe zal het herdenkingsjaar 1917 in Rusland onder Poetin gestalte krijgen? Het is immers geen geheim dat de president op zijn zachtst gezegd gemengde gevoelens heeft over de Oktoberrevolutie die een einde maakte aan het Russische imperium. Naast In the Footsteps of Revolution is ook bij website project1917 het revolutiejaar 1917 van dag tot dag te volgen, zoals hier al eerder werd vermeld.

Doe nu ook de 1917-quiz en kom erachter welke rol jij in de revolutie zou hebben gespeeld, was je een mensjewiek, bolsjewiek of anarchist? De quiz is Russischtalig, maar The Moscow Times geeft een goede uitleg in het Engels.

 

This paper contextualizes a brief moment in the development of Russian right-wing intellectualism in a volatile transition period of the Putin System. It briefly introduces three new far right circles the appearance of which, it is argued, signified a novel stage in the development of the Russian extreme right within the peculiar conditions of Russia’s post-Soviet neopatrimonial regime. The paper focuses on the personae of Aleksandr Dugin – one of post-Soviet Russia’s most prominent fascist ideologues and the prime proponent of “neo-Eurasianism.” The paper also briefly touches upon the significance of the 2004 Orange Revolution in Ukraine for the radicalization of Putin’s authoritarian rule and its resulting rapprochement with the Russian extreme right.

by Andreas Umland